Daha Yolun Başında Amcığı Çok Dar Yoruluyor Girerken Daral Geldi Alırken; İlişkimizin henüz altıncı ayındaydık. Berk’i çok seviyordum ama bugüne kadar beni hiç evine davet etmemişti. Hep dışarıda buluşurduk, bazen benim evimde kahve içerdik. “Ailemle yaşıyorum, ev biraz kalabalık ve dağınık, şu sıralar uygun değiliz” derdi. Bu akşam ise “Evde kimse yok, baş başa yemek yiyeceğiz” deyince içimde hem tatlı bir heyecan hem de merak uyanmıştı.
Zile bastığımda kalbim biraz hızlı atıyordu. Kapı birkaç saniye içinde açıldı. Karşımda Berk vardı; üzerinde siyah gömleği, yüzünde o her zamanki tatlı gülümsemesiyle duruyordu.
“Hoş geldin sevgilim, çok beklettim mi?” dedi, beni içeri buyur edip sıkıca sarıldı. Boynuna sarıldığımda içime yayılan o tanıdık parfüm kokusu beni rahatlattı.
“Yok, tam zamanında geldim,” dedim gülümseyerek.
İçeri adım attığımda evde bir sessizlik hâkimdi. Antreden geçerken salonun kapısının kapalı olduğunu fark ettim. “Annenler seyahatte mi?” diye sordum kabanımı portmantoya asarken.
Berk’in yüzündeki gülümseme yarım saniyeliğine dondu gibi oldu ama hemen toparladı. “Evet, evet… Annemler birkaç günlüğüne şehir dışındaki teyzeme gittiler. Ev tamamen bize kaldı yani,” dedi. Sesi biraz gergin gibi çıkmıştı ama üzerinde durmadım; ilk defa evine geliyordum, heyecanlanmış olması normaldi.
“Mutfaktayım, harika bir makarna yapıyorum. Sen de koltuğa geç, istersen müzik aç,” dedi ve mutfağa yöneldi.
Salonun kapısını itip içeri girdim. Oda loş bir ışıkla aydınlatılmıştı; orta sehpanın üzerinde mumlar yanıyordu, arka fonda ise düşük sesle çalınan sakin bir caz parçası vardı. Çok romantik bir ortam hazırlamıştı. Koltuğa oturmak üzereydim ki, gözüm köşedeki raflı kitaplığa takıldı. Kitaplığın en üst rafında, küçük, çerçeveli siyah-beyaz bir fotoğraf duruyordu.
Fotoğrafa yaklaşmak için adım attığım an, salondaki mutfağa açılan diğer kapının (ki daha önce fark etmemiştim) arkasından hafif bir tıkırtı geldi.
Duraksadım. Berk mutfaktaydı, o zaman bu ses nereden gelmişti?
“Berk?” diye seslendim hafifçe, sesim biraz titremişti. “Mutfak bu tarafta değil miydi, içeride başka bir kapı mı var?”
Mutfaktan Berk’in aceleci adımları duyuldu. Hemen salonun girişinde belirdi. Yüzü bembeyaz kesilmişti, ellerini ovuşturuyordu.
“Şey… evet,” dedi, yutkunarak. “Arka balkona açılıyor o kapı. Hava almak için pencereyi açık bırakmışım da, rüzgardan kapı çarptı galiba.”
O an içimde garip bir his belirdi. Dışarıda rüzgâr falan yoktu, hava tamamen sükûnet içindeydi. Ayrıca evin içi oldukça sıcaktı, neden balkon kapısı açık olsun ki?
“Berk…” dedim, gözlerimi gözlerine dikerek. “Bana bir şeyler saklıyorsun gibi hissediyorum. Evde gerçekten kimseden başka kimse yok mu?”
Berk derin bir iç çekti, omuzları çöktü. Bütün o neşeli, rahat adam gitmiş, yerine köşeye sıkışmış biri gelmişti. Yavaşça salondaki kapalı duran diğer odayı işaret etti.
“Aslında…” diye mırıldandı, sesi fısıltı gibi çıkmıştı. “Annemler seyahatte değil. Ve evde yalnız da değiliz.”
Kanımın başıma sıçradığını hissettim. Kalbim kulaklarımda atıyordu. “Ne demek istiyorsun? Kim var içeride?”
Berk bana yaklaştı, ellerimi tuttu. Elleri buz gibiydi.
“Sana bunu nasıl anlatacağımı bilmiyordum ama…” dedi, gözlerindeki o korku dolu ifadeyle. “Şimdi göreceksin.”
Ve yavaşça o kilitli kapının kulpuna uzandı.
