Ünili Kızlar Sağlam Sikecek Erkek Bulamayınca Lezbiyen Olmaya Karar Verdiler

Ünili Kızlar Sağlam Sikecek Erkek Bulamayınca Lezbiyen Olmaya Karar Verdiler; Serin sonbahar akşamlarından biriydi. Balkondan süzülen hafif rüzgâr, salonun pencerelerini usulca tıklatıyordu. İrem, masanın üzerine yayılmış vize notlarının arasında kaybolmuşken, mutfaktan gelen su sesini dinliyordu. Canan… Aynı fakültede, aynı amfilerde dört yılı devirdikleri, şimdiyse aynı evin anahtarını paylaştıkları o insan.

İçeriden gelen hafif bir tıkırtıyla kafasını kaldırdı. Canan, elinde iki kupa kahveyle salona giriyordu. Üzerinde hafif bol, yumuşacık triko kazağı, saçları da dağınık bir topuzla tutturulmuştu. Her zamanki gibi, hiçbir şey yapmadan bile etrafına huzur yayan o haliyle gülümsedi.

“Yeter bu kadar anatomi, İrem. Beynimiz eridi artık,” dedi Canan, kahvelerden birini masanın üzerine, tam İrem’in elinin yanına bırakırken. Parmakları masaya değerken, İrem istem dışı bir an o parmaklara takılı kaldı.

“Haklısın galiba,” diye mırıldandı İrem, sesindeki hafif titremeyi saklamaya çalışarak. “Sonunda kafayı yiyeceğim zaten.”

Canan, karşıdaki koltuğa kıvrıldı ve bacaklarını kendine çekti. “Ne dinliyorsun yine bu kadar dalgın dalgın? Kaçtır sesleniyorum.”

İrem yutkundu. Canan’a karşı içindeki o tarifsiz his, son aylarda sıradan bir arkadaşlık çizgisini çoktan aşmıştı. Onunla aynı evde yaşamak; sabahları aynı kahve kokusuna uyanmak, gece ders çalışırken paylaşılan sessiz anlar, film izlerken kanepeye sığışma çabaları… Hepsi İrem için birer tatlı işkenceye dönüşmüştü. Ona her baktığında, bu sırrı saklamanın ne kadar ağır ama bir o kadar da vazgeçilmez olduğunu hissediyordu.

“Dalmışım öyle,” dedi İrem, hafifçe gülümsemeye çalışarak. “Sadece… Düşünüyordum da, biz nasıl bu kadar iyi anlaşıyoruz? İlk tanıdığımız günü hatırlıyorum da…”

Canan’ın gözleri parladı. “Ah, evet! Kantinde sırayı kapma kavgasıyla başlamıştı her şey.” İkisi de bu hatıraya aynı anda güldüler. O gülüş, odadaki tüm gerginliği bir anda yumuşattı.

Canan ayağa kalktı, İrem’in oturduğu çalışma masasının yanına kadar geldi ve hafifçe eğilerek notların üzerinden bir kâğıt çekti. O sırada omuzları birbirine çok yaklaştı. Canan’ın üzerindeki lavanta kokulu parfüm, İrem’in burnuna doldu. Kalbi göğsünde vahşi bir kuş gibi çırpınmaya başladı. Canan farkında olmadan İrem’in saç teline dokundu ve onu kulağının arkasına sıkıştırdı.

“Çok çalışıyorsun, İrem,” dedi Canan, sesi birdenbire fısıltıya benzer, şefkatli bir tona bürünmüştü. Gözlerini doğrudan İrem’in gözlerine dikti. “Bazen… Kendine bu kadar yüklenme diyorum. Ben buradayım, biliyorsun değil mi?”

İrem’in nefesi kesilir gibi oldu. Canan’ın bakışlarındaki o derinlik, sanki içindeki tüm sırları okuyormuş gibi, sanki hissettiği her şeyi zaten biliyormuş gibi bir güven taşıyordu. O an, kalbindeki kelimeler dudaklarının ucuna kadar geldi. Belki de doğru zaman, doğru an bu andı.

“Canan…” dedi İrem, sesi hafifçe çatlayarak. Derin bir nefes aldı ve cesaretini toplayarak ona biraz daha yaklaştı. “Ben sadece… Seninle ilgili her şeyi çok önemsiyorum. Sadece ev arkadaşı olarak değil.”

Canan geri çekilmedi. Aksine, yüzünde tatlı, her şeyi kabullenen o sıcak gülümseme belirdi. Elini İrem’in elinin üzerine koydu, parmaklarını yavaşça kenetledi.

“Biliyorum, İrem,” dedi Canan yumuşacık bir sesle. “Çok uzun zamandır biliyorum.”