TikTok Manyağı Karısını Dans Ederken Yakaladı Orantısız Ceza Kesti; Anıl’ın evinde saatler hiçbir zaman normal akmazdı; zaman, telefon ekranındaki beğeni sayacının her tıkında ileri sarar veya geri düşerdi. Evin salonu bir yaşam alanından ziyade küçük bir prodüksiyon stüdyosuna benziyordu. Köşede sürekli açık duran halka ışık, duvara yapıştırılmış akustik süngerler ve masanın üzerinde birbirine dolanmış şarj kabloları… Anıl için hayat, on beş saniyelik bir akışın içinde yakalanması gereken bir “içerikti”.

Eşi Senem ise tam tersiydi. Sessiz, kendi halinde, hafta sonları kahve kokusu eşliğinde kitap okumayı veya mutfakta sevdiği şarkıları mırıldanarak vakit geçirmeyi seven biriydi. Son zamanlarda aralarındaki mesafe, Anıl’ın telefon ekranının parlaklığıyla ters orantılı olarak büyüyordu.

O pazar öğleden sonrası Anıl, “yeni akım” peşinde dışarı çıkmıştı. Kapının kilidini çevirdiğini sanıp aceleyle merdivenlere yöneldi; oysa kilit tam oturmamıştı ve kapı aralık kalmıştı.

Salonda yalnız kalan Senem, radyodan çalan hareketli bir Latin ezgisiyle yerinden kalktı. Uzun zamandır kendi kendine dans etmemişti. Ayakkabılarını çıkardı, perdeleri biraz araladı ve ritme kapıldı. Kollarını savuruyor, topuklarını yere vuruyor, yıllardır omuzlarında biriken yorgunluğu adımlarıyla savuruyordu. Yüzünde, Anıl’ın son aylarda hiç görmediği o içten, kaygısız gülümseme vardı.

Anıl, çekim için aradığı arka planı bulamayınca eve erken döndü. Kapıyı ittiğinde aralık olduğunu fark etti. Kaşlarını çattı, ayakkabılarını sessizce çıkardı ve salonun kapısına yaklaştı.

İçeride Senem’i dans ederken görünce ilk an şaşırdı; ama şaşkınlığı saniyeler içinde yerini garip, soğuk bir hesapçılığa bıraktı. Gözleri hemen Senem’in hareketlerine değil, köşedeki halka ışığa ve elindeki telefona kaydı.

“Ne yapıyorsun sen?” dedi sesini yükselterek.

Senem irkildi, müziğin sesi kesildi. Utangaçlıkla gülümsedi. “Hiç… Öyle içimden geldi. Evde kimse yok sanmıştım.”

Anıl ağır adımlarla içeri girdi, telefonunu cebinden çıkardı ve kamerayı açmadan Senem’in karşısında dikildi. “İçimden geldi diye evin ortasında öyle kafana göre sallanılır mı? Haber vermeden, konsept belirlemeden, ışık ayarlamadan…”

“Anıl, şaka mı yapıyorsun? Kendi evimde dans ediyorum!”

“Kendi evinmiş,” diye homurdandı Anıl, yüzünde alaycı ama gergin bir ifadeyle. “Burası artık sıradan bir ev değil Senem. Ben burada emek veriyorum, bir kitle yönetiyorum. Sen kalkmışsın, hiçbir estetiği olmayan, ritmi bile kaymış bir hareketle evin atmosferini bozuyorsun. Üstelik kapıyı da tam kapatmamışsın; ya komşulardan biri görseydi, ya pencereden biri baksaydı? İmajımı nasıl zedeleyeceğinin farkında mısın?”

Senem’in gülümsemesi soldu. “İmajın mı? Ben senin eşinim Anıl, bir figüran ya da marka yüzü değilim.”

Anıl’ın gözünde öfke ile tuhaf bir “yönetici” kibri birbirine karıştı. Kendi kurallarını, kendi mantıksız yargılarını evin içine taşımıştı.

“Madem kuralları hiçe sayıp izinsiz sahne aldın,” dedi Anıl, sesini daha da sertleştirerek, “bunun bir bedeli olmalı. Bu hafta sonu boyunca telefonun bende kalacak. Sosyal medya yok, dışarı çıkma yok, müzik açmak yok. Hatta şu sevdiğin kitap köşesini de kaldırıyorum; yerine yeni set ekipmanları koyacağım. Disiplin şart.”

Senem donup kaldı. “Sen ne dediğinin farkında mısın? Ceza kesmek ne demek? Ben çocuk değilim!”

“Kuralsızlık olursa düzen bozulur,” diye diretti Anıl, elindeki telefonu masaya sertçe bırakarak. “Benim emeğimi hiçe saymanın cezası bu.”

Bir an için odada yalnızca saatin tik takları duyuldu. Senem, karşısındaki adamın artık kendi hayatının değil, sanal bir alkışın esiri olduğunu o an çok net gördü. Öfkesi bağırmaya değil, buz gibi bir netliğe dönüştü.

Senem masaya yürüdü, Anıl’ın bıraktığı telefonu eline almadı; tam tersine, kendi telefonunu cebinden çıkardı ve çantasını omzuna astı.

“Bana ceza kesmeye kalktığın gün, aslında kendi yalnızlığına prim verdin Anıl,” dedi sakin ama kırılmayacak bir sesle. “Sen istediğin kadar ışık kur, istediğin kadar filtre kullan; bu evdeki gerçek hayatı çoktan kaçırdın. O cezayı kendine kesmişsin, haberin yok.”

Kapıya yöneldiğinde Anıl bir adım attı. “Nereye gidiyorsun? Daha konuşmamız bitmedi!”

Senem kapının kolunu indirdi, arkasına bile bakmadan çıktı. “İzleyicilerine iyi yayınlar Anıl. Ben artık senin sahnende değilim.”

Kapı kapandığında salon yeniden sessizleşti. Köşedeki halka ışık hâlâ yanıyordu; masanın üzerindeki telefon ekranı ise arka arkaya gelen bildirimlerle titreyip duruyordu. Anıl, boş odanın ortasında elinde kamerayla öylece kaldı; ilk kez hiçbir beğeni sayacının dolduramayacağı bir boşlukla karşı karşıyaydı.

Leave a Reply

Your email address will not be published.