Dul Kadın Hasret Kaldığı Yarağı İçine Alırken Çıldırdı Defalarca Orgazm Oldu; Otuz beş yaşındaydım ve hayatımın en sessiz, en alışılmış dönemlerinden birindeydim. Eşimi kaybettikten sonraki o uzun, gri ayların ardından zamanı artık sadece saatlere ve vardiyalara bölerek yaşıyordum. Hastanenin koridorları, acil servisin telaşı, hastaların yorgun gözleri… Günümün büyük kısmı başkalarının ağrısını dindirmeye çalışmakla geçiyordu. Kendi içimdeki o donukluğu ise kimsenin fark etmediğini sanırdım.
Ta ki mahallenin köşesindeki manava uğramaya başlayana kadar.
İlk gittiğim gün sadece birkaç mandalina ve biraz ıspanak alacaktım. Nöbetten çıkmıştım; üzerimde hâlâ o yorgunluğun ağırlığı vardı. Kasada duran adam, kasaları yerleştirirken başını kaldırdı. Esmer tenli, kısa kesilmiş koyu saçlı, kollarını dirseklerine kadar sıvamış biriydi. Ellerinde işin izi, yüzünde ise hiç acele etmeyen, sakin bir ifade vardı.
“Kolay gelsin,” dedim, sesim her zamanki gibi mesafeliydi.
“Sağ olun, hoş geldiniz,” dedi. Sesi, manavın içindeki o hafif gürültünün arasında bile tok ve yumuşaktı. “Mandalinalar tam kıvamında, ekşi değil.”
Gülümsedim. Uzun zamandır ilk kez bir şeyin tadını gerçekten merak eder gibi gülümsediğimi fark ettim.
O günden sonra yolum sık sık o manava düşmeye başladı. Bazen gerçekten eksiklerim olduğu için, bazen de sadece eve dönerken o kısa anı yaşamak için giriyordum içeri. O da beni tanımaya başlamıştı. Artık poşetimi hazırlarken, “Bugün nöbetten mi çıktınız, yüzünüz biraz yorgun görünüyor,” diye soruyordu. Mesleğimi nereden bildiğini sormamıştım; belki formamın altından görünen tişörtten, belki de hastaneye giden güzergâhta oturduğumdan tahmin etmişti. Ama bu küçük dikkat bile içimde unuttuğum bir şeyi kıpırdatıyordu.
Bir sonbahar akşamı, yağmur ince ince çiselerken yine manava uğradım. İçeride kimse yoktu. Tezgâhtaki portakallara bakarken, “İnsan başkalarına iyi gelmeye çalışırken kendini unutuyor bazen,” dedi birden.
Başımı çevirip ona baktım. Kasa tezgâhına yaslanmış, gözlerini bana dikmişti. Ne küstahça bir bakıştı ne de meraklı… Sadece anlayan, biraz da çekinen bir bakış.
“Siz nereden biliyorsunuz?” dedim, sesimdeki şaşkınlığı gizleyemeden.
“Gözlerinizden,” dedi hafifçe gülümseyerek. “Hep bir şeylere yetişmeye çalışıyor gibisiniz. Ama buraya geldiğinizde o hız biraz düşüyor gibi.”
İçimde bir yerin yumuşadığını hissettim. Geçmişin ağırlığı, yasın o görünmez kabuğu bir anlığına inceldi sanki. Otuz beş yaşında, hayatın en keskin virajlarından birini dönmüş bir kadın olarak yeniden bir şey hissetmek hem ürkütücü hem de tuhaf bir şekilde ferahlatıcıydı.
Portakalları tartarken parmaklarımız poşetin üzerinde kısa bir an birbirine değdi. İkimiz de geri çekilmedik; sadece o anın küçücük sıcaklığında durduk.
“Adım Hamdi,” dedi, poşeti uzatırken.
“Defne,” dedim.
Manavdan çıktığımda yağmur hâlâ yağıyordu ama hava o kadar da soğuk gelmiyordu artık. Evin yolunu tutarken elimdeki poşetin ağırlığından çok, içimde kıpırdamaya başlayan o yeni duygunun ağırlığını hissediyordum; bu kez yoran değil, nefes aldıran bir ağırlıktı.
