Okulu Astılar Heriflerin Malafatlarını Ağızlarına Alıp Yüzlerine Boşalttılar; Selin ve Şebnem, sabahın erken saatlerinde kampüsün girişinde durmuş, kasvetli gökyüzüne bakıyorlardı. Önlerindeki koca amfide onları bekleyen üç saatlik istatistik dersi, dışarıdaki özgürlük vaadinden çok daha sıkıcı görünüyordu.
“Gerçekten o sınıfa girip hayatımdan üç saati çöpe atmak istemiyorum,” dedi Selin, çantasının askısını omzunda düzelterek.
Şebnem sırıttı, gözlerinde her zamanki muzip parıltı vardı. “Ben de istemiyorum. Hadi, bugün bir değişiklik yapalım. Macera yaşarız.”
Okulu asıp kendilerini şehrin hareketli sokaklarına attılar. Bir kafede kahve içip sohbet ederken, yan masada oturan ve şehirdeki yeni bir sanat galerisinde çalışan iki gençle, Burak ve Mert’le tanıştılar. Muhabbet o kadar hızlı ve eğlenceli ilerledi ki, zamanın nasıl geçtiğini fark etmediler.
Burak, “Aslında evde harika bir plak koleksiyonum var, yakınlardayız zaten. Gerçek kahve ve iyi müzik eşliğinde sohbet etmeye ne dersiniz?” diyerek kızları davet etti.
Selin ve Şebnem önce kararsızca birbirlerine baktılar. Normalde hiç tanımadıkları insanların evine gitmek gibi bir huyları yoktu. Ancak içlerindeki o günkü kuralları yıkma dürtüsü ve çocukların cana yakın, kibar tavırları onları ikna etti. “Tamam, ama sadece bir kahve süresi kadar,” dedi Şebnem temkinli bir gülümsemeyle.
Ev, yüksek tavanlı, eski plaklar ve modern tablolarla süslü, sıcak bir çatı katıydı. Pikaptan yükselen caz müziği ortamın havasını bir anda değiştirdi. Burak mutfakta kahveleri hazırlarken, Mert de kızlara şehirdeki sanat projelerinden ve hayallerinden bahsetti.
Selin, pencereden dışarıdaki yağmuru izlerken içinden doğru bir karar verdiğini düşündü. Bazen hayatın monoton rutininin dışına çıkmak, hiç tanınmayan insanlarla ortak bir noktada buluşup sadece anı yaşamak, amfideki en iyi dersten bile daha çok şey öğretebiliyordu insana. Akşamüstü evden ayrılıp metroya doğru yürürken, ikisinin de yüzünde günün beklenmedik sürprizinin bıraktığı mutlu bir tebessüm vardı.
