Ne Oluyor Amına Koyayım Bu Nasıl Bir Sikiş Ortamı Böyle;
Ece: Elinde bir plastik kaşıkla havayı oymaya çalışıyor.
Mert: Kafasına boş bir kova geçirmiş, yankılı sesiyle felsefe yapıyor.
Selin: Yerde bağdaş kurmuş, yanmayan bir floresan lambayla dertleşiyor.
Can: Cebinden çıkardığı görünmez bir piyanoyu çalıyor.
Mert: (Kovanın içinden boğuk bir sesle) “Arkadaşlar, aslında hepimiz dev bir karıncanın rüyasındaysak ve o karınca şu an uyanmak üzereyse? Terlik sesini duyabiliyor musunuz?”
Ece: “Mert, saçmalama. Karıncalar rüya görmez, onlar sadece veritabanı günceller. Bak, şu an havayı yontuyorum. Eğer yeterince kazırsam dördüncü boyuta geçeceğiz. Orada sadece mor renkli sesler var.”
Selin: (Lambayı okşayarak) “Peki ya bu lamba aslında sönük değilse? Ya biz fazla parlaksak ve o bizi kaldıramadığı için grev yapıyorsa? Adaletsizlik bu. Herkes ışık ister ama kimse elektriğin yorgunluğunu sormaz.”
Can: (Görünmez piyanosunda sert bir akor basarak) “Kesin sesinizi! Mozart şu an mezarında ters dönmüyor, breakdance yapıyor. Ritmi hissediyor musunuz? Çatıda dans eden su samurlarının ayak sesleri bunlar.”
Tam o sırada, dükkanın arkasındaki bozuk mısır patlatma makinesi kendi kendine çalışmaya başladı. Ama mısır yerine içinden sadece eski, sararmış vesikalık fotoğraflar fırlıyordu.
Ece: “İşte! Evren bize geçmişteki saç tıraşlarımızın hesabını soruyor!”
Can: (Hızla piyanosunu bıraktı) “Kaçın! Eğer kendi çocukluk fotoğrafına dokunursan, zamanda bir paradoks oluşur ve hepimiz birer tencere kapağına dönüşürüz!”
Hepsi aynı anda, hiçbir mantıklı sebep olmaksızın, dev bir dönme dolaba doğru koşmaya başladılar. Dönme dolap hareket etmiyordu ama onlar sanki dünyanın en hızlı trenindeymiş gibi çığlık atarak koltuklara tırmandılar.
Selin: “Nereye gidiyoruz?”
Mert: (Kovayı hala çıkarmamıştı) “Salı gününe! Ama dondurmalı olanına!”
Gecenin sessizliğinde, terk edilmiş lunaparkta sadece dört gencin kahkahaları ve mısır makinesinden dökülen eski fotoğrafların hışırtısı kaldı. Gerçeklik, o gece bu dördlüye uğramamayı tercih etmişti.
