JMac Şimdiye Kadar İlişkiye Girdiğim En Dar Vajina Aisha Katya Demiş; Kapı kapandığında ikimiz de uzun süre konuşmadık. Odada sadece dışarıdan gelen hafif bir sokak lambasının sızan ışığı ve saat tiktakları vardı. Aylardır hayalini kurduğum, filmlerdeki gibi akıcı, romantik ve kendiliğinden gelişeceğini sandığım o an, aslında iki insanın kendi içindeki tedirginliklerle baş başa kaldığı garip bir sessizliğe dönüşmüştü.

Heyecanlıydım, evet; ama bunun yanında tarif edemediğim bir gerginlik vardı omuzlarımda. Beklentiler, kafamda kurduğum senaryolar, “ya yanlış bir şey olursa” endişesi… Karşımdaki kişinin de benden çok farklı olmadığını fark etmek biraz olsun rahatlatmıştı beni ama yine de aramızdaki görünmez mesafeyi aşmak sandığım kadar kolay değildi.

İlk adımlar beklediğim kadar uyumlu olmadı. Zamanlama şaştı, bedenlerimiz birbirine yabancı gibi davrandı, küçük aksaklıklar bir anda büyüyüp havadaki o kırılgan gerginliği daha da belirgin kıldı. Bir an için “Acaba şu an durup konuşsak mı?” diye geçirdim içimden. Romantizmin yerini bir anda tuhaf bir mahcubiyet almıştı. Ne tam olarak geri çekilebiliyorduk ne de ikimizin de içine sinen o rahat akışı yakalayabiliyorduk.

En zoru da o anki beklentiyle gerçeklik arasındaki uçurumdu sanırım. İnsan ilk deneyiminde kusursuz bir uyum arıyor ya da en azından öyle sanıyor; oysa gerçek hayatın provası yok. O gece hiçbir şey filmlerdeki gibi bitmedi. Ne büyük bir aydınlanma yaşadım ne de masalsı bir son oldu. Sadece biraz yorgunluk, biraz şaşkınlık ve “Demek böyle bir şeymiş” diye özetlenebilecek buruk bir farkındalık kaldı geride.

Sabaha karşı pencereden ilk ışık vururken, yaşananların ağırlığı yerini yavaş yavaş bir kabullenişe bıraktı. Kusursuz değildi, hatta yer yer oldukça aksak ve yorucuydu; ama ilklerin çoğu zaten tam olarak böyleydi: aceleci, tedirgin ve biraz da eksik.

Leave a Reply

Your email address will not be published.