Porn Bağımlısı Üvey Abim Patlak Olduğumu Öğrendi Gece Bir Posta İçime Verdi; Babamın vefatından sonra annemle onun babası hayatlarını birleştirmişti. Ben on sekiz, Kerem ise yirmi iki yaşındaydı. Kerem; evdeki otorite figürünü ele geçirmeye çalışan, her hareketimi göz hapsinde tutan, Porn bağımlısı mesafeli ve sert biriydi. Üniversiteye başladığımdan beri evdeki gerilim elle tutulur bir boyuttaydı.
Olayın patlak verdiği o salı akşamı, her şey olağan akışındaydı. Annemler iki günlüğüne şehir dışındaki teyzeme gitmişlerdi. Evde yalnızdık ve bu durum, aramızdaki buzları eritmek yerine gerilimi katlıyordu.
Akşamüstü, odamda ders çalışırken masanın üzerindeki laptopumu açık unutup mutfağa su almaya gitmiştim. Döndüğümde Kerem, kapı aralığından içeri bakıyor, elindeki telefonla masamdaki açık duran sekmeye ve ekrandaki mesajlara bakıyordu. O an kalbimin durduğunu hissettim.
Birkaç gün önce uzun süreli erkek arkadaşımla yaşadığım özel bir konuyu, en yakın arkadaşımla detaylıca konuştuğum mesajlar ekranda açıktı. Arkadaşım, ailemin tutucu yapısını bildiği için sürekli “Ya Kerem ya da ailen görürse?” diye uyarıyor, ben de durumu açıklamaya çalışıyordum. Kerem ekranı okumuştu. Bakire olmadığımı, ailemizin en büyük tabusunu, en hassas sırrımı öğrenmişti.
Göz göze geldiğimiz an odadaki hava bıçak gibi kesildi. Kerem’in yüzündeki o soğuk ifade yerini aniden öfkeye ve inanmazlığa bıraktı. Telefonu masaya sertçe bıraktı.
“Bu ne?” dedi sesi boğuk ama tehditkâr bir öfkeyle titreyerek.
“Kerem, odamdan çık! Ne yapıyorsun sen, özelime nasıl bakarsın?” diye bağırdım, sesimdeki korkuyu gizlemeye çalışarak.
Üzerime doğru birkaç adım attı. Gözlerinde ne yazık ki bir abi şefkati ya da endişesi değil, sanki bir suç yakalamış bir celladın tatmini vardı. “Asıl sen ne yapıyorsun farkında mısın?” diye kükredi. “O evde babamın hatırası var, annemin emeği var. Sen gitmişsin…” Cümlesini tamamlayamadı, eliyle havayı kesip alayla güldü. “İnanılmaz. Annemlerin haberi var mı bu rezillikten? Yoksa herkesi aptal yerine mi koyuyorsun?”
“Sana ne!” diye bağırdım gözlerim dolarak. “Benim hayatım, benim bedenim! Sen kim oluyorsun da bana hesap soruyorsun? Üvey abim olman seni benim sahibim yapmaz!”
Bu sözlerim onu iyice çıldırttı. Kolumdan tutup beni kendine çektiğinde nefesini yüzümde hissettim. “Ben bu evin erkeğiyim,” dedi dişlerinin arasından. “Ve bu rezilliğin bizim çatımız altında yaşanmasına izin vermem. Anneme ilk otobüste her şeyi anlatacağım.”
“Anlatmazsan nankörsün!” diye meydan okudum, fakat içten içe korkudan titriyordum. Eğer annem öğrenirse evdeki hayatım cehenneme dönerdi; belki de okulumu bırakıp beni yatılı bir yere göndereceklerdi ya da her gün yüzüme vuracaklardı.
O gece sabaha kadar ne ben uyudum ne de o odasından çıktı. Evde ölümcül bir sessizlik hakimdi. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte mutfaktan gelen kahve kokusunu aldım. Kapıyı açtığımda Kerem masada oturuyordu. Yüzü dünkü kadar öfkeli değildi ama hâlâ çok sertti.
Karşısına oturdum. Boğazımdaki düğümle, sessizliği ben bozmak zorunda kaldım:
“Bunu anneme söylersen hayatımı mahvedersin, Kerem. Zaten yeterince zor bir hayatım var.”
Kerem kahve fincanından gözlerini ayırmadan uzun süre sessiz kaldı. Sonunda bana baktığında, o ilk anki öfkesinin yerini derin bir yorgunluk almış gibiydi.
“Hayatını ben mahvetmiyorum, sen kendi ellerinle kuralları çiğniyorsun,” dedi daha sakin bir sesle. Ama ardından eklediği cümle ikimizin de sınırlarını çizdi: “Fakat… Annem bu evi ve kalbini bu gerçeği kaldıramayacak kadar geleneksel biliyorsun. Bu sır burada kalacak. Bir şartla.”
“Şart ne?” diye sordum temkinle.
“Bundan sonra bu evdeki kurallara uyacaksın. Hayatını biraz daha ciddiye alacaksın ve… benimle olan bu savaşı bitireceksin.”
Aynı çatının altında iki düşman gibi yaşamak zorundaydık artık. Aramızdaki o sır, ne bir barışma vesilesi oldu ne de eskisi gibi kalmamıza izin verdi. Ama o günden sonra anladım ki; bazı sırlar sadece insanları değil, aynı evde yaşayan yabancıları bile birbirine mahkum ediyordu.
