Aralarında Ki Orantısız İlişkiye Rağmen İyi Anlaştıkları Söylenebilir; Lara, Marcus’un devasa gölgesinin altında dururken, aralarındaki o uçurum gibi fark her zamankinden daha belirgindi. Marcus’un koyu, geniş omuzları odadaki ışığı neredeyse tamamen emiyordu. Lara onun yanında o kadar narin kalıyordu ki, Marcus elini uzatıp Lara’nın çenesini hafifçe kaldırdığında, koca bir avucun Lara’nın tüm yüzünü kaplayabileceği hissi her ikisinin de teninde o tanıdık elektriği uyandırdı.
Marcus’un basketbol sahalarında rakiplerini ezip geçen o sert fiziği, Lara’nın minyon hatlarıyla temas ettiğinde tuhaf bir zarafete bürünüyordu. Lara, başını iyice geriye atıp onun derin bakışlarına karşılık verdiğinde, aradaki boy farkı sadece fiziksel bir mesafe değil, aşılması gereken tutkulu bir basamak haline geliyordu.
Marcus yavaşça eğildi, aradaki o büyük mesafeyi kapatmak için dizlerini hafifçe kırdı. O an, orantısızlığın getirdiği o “dev ve narin” dengesi, odadaki sessizliği yırtan en güçlü duyguya dönüştü.
Loş koridorun sonundaki o dar alanda karşı karşıya geldiklerinde, aralarındaki orantısızlık ilk kez bu kadar somutlaşmıştı. Adamın geniş omuzları duvarları daraltıyor, yaydığı sıcaklık kadının narin yapısını bir koza gibi sarıyordu. Kadın, başını iyice geriye atıp ona bakmak zorunda kaldığında, boynunun o ince kavisindeki nabız atışı, adamın koyu tenli ve devasa parmaklarının hemen ucundaydı.
Adam yavaşça eğildi; bu, sadece fiziksel bir hareket değil, aradaki o uçurumu kapatan bir teslimiyetti. Kadının beli, adamın tek bir avucuna sığacak kadar küçüktü. Adam ellerini kadının beline yerleştirip onu yavaşça kendine doğru çektiğinde, kadının ayakları yerden kesilmek üzereydi. O an, kadının minyon hatları, adamın heybetli gövdesi içinde adeta eridi.
Adamın derin, ritmik nefesi kadının saçlarını havalandırırken; kadının küçük elleri, adamın sertleşmiş omuz kaslarında kendine yer açmaya çalışıyordu. Aralarındaki o görsel zıtlık—açık ve koyu, dev ve narin—ten tene değdikleri o saniyelerde yerini tek bir ritme bıraktı. Adamın parmak uçları, kadının sırtında yavaşça aşağı kayarken, aradaki o “orantısızlık” aslında birbirleri için ne kadar kusursuz birer parça olduklarını kanıtlıyordu.
